Ornamentyka w biżuterii

Poczynając od wieku XI aż po czasy Jagiellonów w Polsce systematycznie zwiększają się wpływy Kościoła, we wszelkich dziedzinach życia rozwija się bujnie sztuka sakralna, co znajduje odbicie w biżuterii świeckiej. Szczególną rolę spełniały klasztory, grupujące wśród zakonnych braci licznych rzemieślników. W biżuterii obserwujemy wyraźnie wzory romańskie, przechodzące następnie w gotyckie. Często dostrzegamy naśladownictwo sztuki starożytnej, czasem znajdujemy jednak i motywy rodzime sięgające zapewne jeszcze czasów pogańskich, głównie jednak pojawiają się różnego rodzaju elementy o charakterze znamionującym wpływ chrystianizmu. W biżuterii przeważa w tym okresie ornament roślinny, plecionka oraz linie zwojowe. Sztuka romańska, pozostająca na usługach Kościoła, ideowo nawiązuje do starochrześcijańskiej, technicznie i formalnie do rzymskiej, czerpiąc pierwiastki artystyczne w sposób dosyć dowolny, zależny od inwencji poszczególnych twórców. Rzemieślnicy tego okresu znali walory metali szlachetnych, które – umiejętnie wykorzystywane – rzucały wspaniałe refleksy światłocienia. Ich metaliczny połysk, dający efekty zdobnicze, był nieosiągalny przy wykonywaniu biżuterii z innych materiałów, jak np. kość, drewno, kły zwierzęce itp. Kompozycja ornamentyki stosowanej w wyrobach biżuteryjnych o tematyce roślinnej, geometrycznej i zwierzęcej, odpowiednio przestylizowana oraz powiązana ze znanymi technikami wykonania (np. inkrustacja, granulowanie, grawerowanie i ażurowanie), w swojej istocie, jak i zasięgu, zasługiwała na miano biżuterii artystycznej.

Autor: Beata

Staram się przekazywać ciekawe ale także ważne informacje szczególnie ze świata mody, lifestylu i życia gwiazd.

Podziel się tym artykułem na

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.